ფოტო სიმბოლურია

ავალიშვილი (ავალოვი) ივანე სოლომონის ძე (1796-1860), თავადი, გენერალ-მაიორი (1854), „წმ. გიორგის“ IV ხარისხის ორდენი (1841) და ოქროს ხმალი (მამაცობისათვის, 1827);

მონაწილეობდა 1826-1828 წლების რუსეთ-სპარსეთის ომში.
ოსეთის საოლქო მეთაური (03/17/1844), ქართული საოლქო ბატალიონების 1-ლი ბრიგადის მეთაური (7.01.1856 წლამდე - 02.17.1856 წლის შემდეგ).

Авалов Иван Соломонович, князь  (1796 – 1860)
            генерал-майор с 06.06.1854

https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%90%D0%B2%D0%B0%D0%BB%D0%BE%D0%B2,_%D0%98%D0%B2%D0%B0%D0%BD_%D0%A1%D0%BE%D0%BB%D0%BE%D0%BC%D0%BE%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87
https://vk.com/wall-100579435_206

ფოტო სიმბოლურია ავალიშვილი გიორგი (გიგო)

ავალიშვილების ფეოდალური საგვარეულო.

 ფეოდალური საგვარეულო საქართველოში. დაწინაურდა XV–XVII სს. ძველი თორის მხარეში (ახლანდელი ბორჯომის ხეობა). აქ ჩამოყალიბდა ავალიშვილების სათავადო (საავალიშვილო). 1535–45 წწ. საავალიშვილო იმერეთის სამეფოში შედიოდა. 1545 წლიდან სამცხე საათაბაგოში. XVI ს-ის 70–80–იან წლებში ოსმალებმა დაიყპრეს. XVII ს–ში ავალიშვილების ერთი ნაწილი შიდა ქართლში, კახეთსა და იმერეთში გადასახლდა, საკუთარ მიწაწყალზე დარჩენილები გამაჰმადიანდნენ და ბეგების წოდება მიიღეს. ქართლში გადასული ავალიშვილებს ეკუთვნოდათ შემდეგი სოფლები: ბორჯომი (ნუა), სადგერი, ყვიბისი, ტაშისკარი, სურამი, არადეთი, ბრეთი და აბისი. კახეთში გადასულები ცხოვრობდნენ – კაკაბეთში, კალაურში, თელავსა და ჩუმლაყში. იმერეთის ავალიშვილები დაკნინდნენ და აზნაურებად იქცნენ. ქართლ–კახეთის ავალიშვილებს ეკავათ მოურავთა, ეშიკაღაბაშთა, მეითართა და სხვა თანამდებობები, იყვნენ ეპისკოპოსები.

ლევან ბერაია