ბაგრატიონ-იმერეტინსკი ალექსანდრე გიორგის ძე(1796-5 თებერვალი 1862)
გენერალ-ადიუტანტი (1852), კავალერიის გენერალი (1860), „წმ. გიორგის“ IV ხარისხის ორდენი (1840); ლექსანდრე გიორგის ძე ბაგრატიონ-იმერეტინსკი (დ. 1796 ან 1797 ― გ. 5 თებერვალი, 1862) — რუსეთის არმიის გენერალ-ადიუტანტი, კავალერიის გენერალი. ჭაბუკი ბაგრატიონი იმერეთის მეფე სოლომონ II-მ დააპატიმრა, როგორც ტახტის პოტენციური პრეტენდენტი. პატიმრობიდან გაქცევის შემდეგ (1811) დასახლდა რუსეთში. დაამთავრა პაჟთა კორპუსი. სამხედრო სამსახური დაიწყო კრნეტად ლაიბ-გვარდიის ულანთა პოლკში. თავი გამოიჩინა 1828–1829 რუსეთ-ოსმალეთის ომში როგორც ნიჭიერმა სამხედრო მოღვაწემ. მეთაურობდა ცხენოსანთა დივიზიას. დასაფლავებულია სანქტ-პეტერბურგში, ალექსანდრე ნეველის ლავრაში, ლაზარეს სასაფლაოზე.
Багратион-Имеретинский (Богратион-Имеретинский, до 19.07.1833 – Багратион) Александр Георгиевич, князь (1796 – 05.02.1862)
генерал-майор свиты Е.И.В. с 10.09.1835
генерал-лейтенант с 06.12.1844
генерал-адъютант с 17.09.1852
генерал от кавалерии с 17.04.1860
Багратион-Имеретинский (до 19.07.1833 г.-Багратион)
Александр Георгиевич,
(1796–05.02.1862)
Генерал-адьютант (17.09.1852)
Генерал от кавалерии (17.04.1860)
Окончил Пажеский корпус в 1816 году.
С 1816 года служил в лейб-гвардии Уланском Его Величества полку.
Участник русско-персидской (1826 – 1828) и Русско-турецкой (1828 – 1829) войн.
В 1827 году произведен в полковники.
К 1855 году он начальник легкой резервной кавалерийской дивизии.
10 сентября 1835 года произведен в генерал-майоры с зачислением в Свиту Его Императорского Величества Николая I.
6 декабря 1844 года произведен в генерал-лейтенанты.
За боевое отличие и успехи по службе награжден
Золотым оружием (За храбрость, 1828); орденами Св. Георгия IV-й ст. (11 декабря 1840 года) и Св. Анны I-й ст.
Погребен в некрополе Свято-Троицкой Александро-Невской лавры Санкт-Петербурга.
Царь Николай Павлович «во внимание к отличной службе сих князей высочайшее повелеть соизволил, чтобы они сохранили фамилию Багратионов с прибавлением Имеретинских»
Могильные массивные колонны А. Г. Багратион-Имеретинского и его брата, князя Д. Г. Багратион-Имеретинского (1800 – 1845) аналогичны друг другу и видимо выполнены в одной мастерской в 60-х годах XIX века.
ითანამშრომლა მამუკა გოგიტიძე 1963წ აკადემიკოსი
