დაიბადა 1973 წ. 19 დეკემბერს. დედამისი – ლარისა ივანეს ასული რობაქიძე საშუალო სკოლის მასწავლებელია, მამა – გიორგი რობაქიძე ინჟინერ-მშენებელი.

გივი 1980 წელს შევიდა თბილისის 30-ე სკოლაში, 1991 წელს დაამთავრა 123-ე სკოლა, ამავე სკოლაში, მე-11 კლასში სწავლისას ჩაირიცხა გვარდიაში.

1991 წელს ჩარიცხეს ასოციაცია „ფალავანის“ უნივერსიტეტის მოსამზადებელ კურსებზე, რომლის დამთავრების შემდეგ 1992 წლის 7 ივნისს მოხალისედ წავიდა სამაჩაბლოში ბატალიონ „ავაზაში“. მისი მეთაური იყო თორნიკე ონიანი, შემდეგ მისი უშუალო მეთაური იყო ტრისტან წითელაშვილი, ვისთან ერთადაც იბრძოდა. როდესაც სამაჩაბლოში შეიყვანეს სამშვიდობო ჯარები, ბატალიონთან ერთად დაბრუნდა თბილისში. ჯერ კიდევ სამაჩაბლოში ყოფნის დროს ჟურნალისტმა გიორგი იოსებიძემ გივისგან აიღო ინტერვიუ „სად გაჩერდება დაგორებული ქვა“ (გაზეთი „დრონი“, 1992 წლის 10 ივლისი).

სამაჩაბლოდან დაბრუნებას შემდეგ გივიმ ჩააბარა მისაღები გამოცდები უნივერსიტეტში და ჩაირიცხა მენეჯერის ფაკულტეტზე (ის კარგად ფლობდა ინგლისურ ენას).

ამ დროისათვის ბატალიონში „ავაზას“ გვარდიელები გადიოდნენ მომზადებას ყოფილ „ტაუს“ შენობაში. გივიც იქ იყო.

1992 წლის 18 აგვისტოს ბატალიონი „ავაზა“ წავიდა აფხაზეთში სამშობლოს მთლიანობის დასაცავად და, რასაკვირველია, გივიც მათთან ერთად გაემგზავრა.

1992 წლის 19 აგვისტოს გივი მოკლა მტრის ტყვიამ. მისი გვამი სამი დღე და ღამის განმავლობაში ეძიეს.დასაფლავებულია თბილისში,საბურთალოს პანთეონში.

როდესაც  მამამისი შეეკითხა გიას: რატომ მიდიოდა აფხაზეთში,განა შენ სამაჩაბლო არ გეყო?მან უპასუხა:მამა,შენ სულ პატრიოტიზმზე გველაპარაკებოდი,ახლა რა დაგემართაო?

მან საყვარელი სამსობლოსთვის გასწირა თავი.