თემურ კვარაცხელია

იყო ერთი სოხუმელი ბიჭი.

თემურ კვარაცხელია სოხუმში , კუიბიშევის 14 ნომერში ცხოვრობდა, ერთი წუთითაც არ უცდია ქალაქის დატოვება 16 წლის ახლად ულვაშაკოკრილ ჭაბუკს. ვერ ურიგდებოდა იმ აზრს, რომ მშობლიურ მიწას ეცილებოდა ის აფხაზიც, რომელიც მასთან ერთად ერთსკოლის მერხს უჯდა, ის აფხაზიც, რომელიც ბაბუას, ვალტერ კვარაცხელიას ხნის იყო. კვარაცხელიებიც აფხაზებიც იყვნენ. მათთან ცდილობდა ნათესაური კავშირის გაბმას.

ომმა მე-16 გაზაფხულზე მოუსწრო...მიუხედავად ბებიის ცრემლისა და ხვეწნა-მუდარისა, მოხალისედ ჩაეწერა ერთ-ერთ ბატალიონში.

25 სექტემბერს ქაქლაქის შემოგარენს უტევდა მტერი...სხვებთან ერთად თემურიც იცავდა სოხუმის მთას, იცავდა მკერდით, ახალგაზრდული სიცოცხლით და ალბათ გული ისევ სამშობლოზე ღიღინებდა სიმღერას...სნაიპერის ტყვია სწორედ თემურისთვის იყო დამიზნებული, დაუნდობელი ხელით გასროლილი ტყვია თავში მოხვდა...

27 სექტემბერი, ავბედითი დღე, ლიდია და ვალტერი, სისხგამშრალი მოხუცები, ადგილს ვერ პოულობდნენ: სად არის თემური? ღმერთო არ გაგვწირო--ღმერთო, იხსენი აფხაზეთი ! არ იცოდნენ მოხუცებმა, რომ ბედსა და განგებას ერთიც განწირული ჰყავდა და მეორეც... მინისტრთა საბჭოს შენობა დაეცა...