ოთარ ქართველიშვილი დაიბადა 1951 წლის 15 ნოემბერს. დაამთავრა თბილისის #60 საშუალო სკოლა.

ალბათ გემახსოვრებათ დინამოს სტადიონზე თბილისელთა შეკრება,ერთსულოვნება, მტერთან შერკინების ჟინი, დივიზია „თბილისელები“... ოთარი რიგითად ჩაირიცხა. სამშობლოს სიყვარულმა იარაღი ააღებინა ხელში და ვაჟკაცურად იბრძოდა კიდეც.

ცაგერას დაცვის დროს გაზეთ „შანსის“კორესპონდენტის შეკითხვაზე, როდის აპირებთ აქედან წასვლასო, ოთარმა უპასუხა: „სანამ ომი არ დამთავრდება,ყოველ შემთხვევაში, ვგრძნობთ, რომ ჯერ-ჯერობით აქ საჭირონი ვართ. ძალიან თბილი ხალხი ცხოვრობს აქ. ყველა გაერთიანებულია, დარწმუნებული ვარ, დაიხოცებიან და სოფელს ცოცხალი თავით არ დათმობენ“ (გაზეთი „შანსი“, 1-4 აგვისტო, 1993 წ. „მე თბილისელი ბიჭი ვარ“)...

ოთარი კეთილშობილი, სამართლიანი, სულიერად ლამაზი პიროვნება იყო.ბევრი აუხდენელი ოცნება დარჩა... მეუღლე ახალშერთული ჰყავდა და გვარის გამგრძელებელიც კი არ დარჩენია.

სოხუმისათვის გამართულ ბრძოლებში დაიჭრა წელის არეში სოფ.აჩადარასთან, სადგურის მიდამოებთან კი ფეხშიც დაიჭრა, რის შედეგადაც გარდაიცვალა ჰოსპიტალში 1993 წლის 7 ოქტომბერს.