შმაგი ნოზაძე გუგულის ძე  კაპრალი ითვლება უგზო-უკვლოდ დაკარგულად

 ცხინვალის მისადგომებთან იბრძოდა. პირველ დაბომბვას გადაურჩა.

ყველას გამოუღწევია იქაურობიდან. მასაც, მაგრამ მერე ისევ შებრუნებულა. ყველა ამბობდა თურმე, ეგ თუ ისევ იქ შებრუნდა, გიჟი ყოფილაო. გიჟი კი არა, გმირი იყო... გმირი, რომელსაც სნაიპერმა მოუსწრაფა სოცოცხლე...

შმაგი ნოზაძე 1984 წელს, სოფელ ნინიგორში დაიბადა.

წლის და 2 თვის იყო შმაგი, მამა რომ ავტოავარიაში დაეღუპა. პედაგოგი დედა ორ ობოლს ზრდიდა.

რუსუდან ჩუთლაშვილი, დედა: „შმაგი ბავშვობიდან ძალიან მშრომელი იყო. პატარა იყო, როცა თბილისში ჩამოდიოდა და ფიზიკურად მუშაობდა. ტანსაცმელსაც თავისით ყიდულობდა... ბავშვობაში ცეკვაზე და კარატეზე დადიოდა. ცეკვიდან გასტროლებზეც იყო უკრაინაში. მღეროდა კიდეც... გარეგნულად ტომ კრუზს ჰგავდა და ყველა ტომ კრუზს ეძახდა. თვითონ ვან დამზე და შვარცნეგერზე აბოდებდა, სულ მათი სურათები ეკრა კედელზე, უნდოდა მსახიობი გამოსულიყო და მათნაირი როლები ეთამაშა.

ბავშვობიდან სულ იარაღით თამაშობდა ომობანას. თავის სახელს ამართლებდა, მართლა შმაგი და ძლიერი, ძალიან ხიფათიანი ბავშვი იყო“.

ჯარისკენ გული ჯერ კიდევ სკოლის დამთავრების შემდეგ უწევდა.

ფოტოზე შმაგი და ზურაბ ტურაშვილი გიორგის ძე 1983-08 გარდ. 25 წლის, სამაჩბლოში დაბ. სოფ. ალმატი ყვარელი კახეთი

დედა: „ძალიან მომწონდა ჯარისკაცები, მაგრამ იმ პერიოდში არ მინდოდა რომ წასულიყო. სანამ ცოტა არ ჩაწყნარდებოდა სიტუაცია საქართველოში. თელავში, სამხედრო ფიზკულტურაზე ჩააბარა უნივერსიტეტში. სწავლისას სულ საჩუქრებს მიკეთებდა, ხან რას მიყიდდა, ხან რას. ყვავილებსაც მიგზავნიდა. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ გაიწვიეს, ლაგოდეხში მსახურობდა - სასაზღვრო ჯარში. სავალდებულო რომ მოიხადა, დარჩენა უნდოდა სასაზღვრო ჯარში, მაგრამ სამჯერ `დაბრაკეს~. მერე საკონტრაქტო ჯარში შესვლა გადაწყვიტა, იქ არავის დაუწუნია. 9 თვე მსახურობდა... თავიდან კაპრალი იყო. მერე სერჟანტის წოდება მიიღო. სახლში იშვიათად მოდიოდა... ლაგოდეხის რაიონში ვინც კი გოგო იყო, ყველა უყვარდა. ბოლოსაც ჰყავდა შეყვარებული. გორელი იყო, ძალიან უყვარდა. უსაჩუქროდ მასთან არასდროს ჩადიოდა... ომი რომ დაიწყო, ჩვენი სოფლელი ბიჭისთვის მესიჯი მოუწერია, ომში მივდივარ და დედაჩემს არ უთხრათო... წასვლისას, შეყვარებულისთვისაც დაურეკავს, გორში დამხვდიო, მაგრამ სხვა გზით წავიდნენ და ვეღარ ნახა... მე მატყუებდა გორში ვარო, მაგრამ ცხინვალის მისადგომებთან იყვნენ. 8 აგვისტოს ერთხელ გადარჩენილა დაბომბვისას, ყველანი გამოსულან, ესეც გამოსულა, მაგრამ მერე შებრუნებულა. ყველა ამბობდა თურმე, ეგ თუ ისევ იქ შებრუნდა, გიჟი ყოფილაო. ვერ გამოიყვანეს. სნაიპერმა ესროლა. მკვდარი რომ არ მინახავს, მაინც ვერ ვიჯერებ, მე დღესაც ველოდები მის ზარს. არ მინდა დავიჯერო რომ აღარაა.... იმედს არ ვკარგავ...“