ნოზაძე გიორგი ალეს ძე
1992 წლის 3 ნოემბერს, სამხედრო ნაწილი, რომელშიც გივი ნოზაძე მსახურობდა, საბრძოლო ოპერაციას ახორციელებდა. სატვირთო ავტომობილი, რომლის საბარგულზეც გივი იმყოფებოდა თავის დეიდაშვილთან, ვაჟასთან ერთად, მტრის სამიზნედ იქცა და ტყვიების წვიმაში გაეხვია. მებრძოლებმა სასწრაფოდ დაიწყეს საბარგულიდან ჩამოხტომა, სწორედ, ამ დროს დაიჭრა გივი, ჭრილობა სასიკვდილო აღმოჩნდა, გივის ბოლო სიტყვა მიშველე იყო, იგი შველას თავის დეიდაშვილს, ვაჟას სთხოვდა, მაგრამ, საუბედუროდ, უკვე გვიანი იყო, გივი დაიღუპა. ვაჟამ დეიდაშვილს ცოცხალს ვერ მიუსწრო, მაგრამ მისი სხეულის სამშვიდობოზე გამოტანას ბოლომდე ეცადა. სწორედ, ამ დროს მოუსწრო მას მტრის მიერ ნასროლმა ტყვიამ და ისიც იმ გმირების სულებს შეურთდა, რომლებმაც სამშობლოს შესწირეს თავი.
გივი ნოზაძე 1964 წლის 28 ივლისს დაიბადა ხაშურში, დაამთავრა იტრიის საშუალო სკოლა, სკოლის დასრულების შემდეგ მსახურობდა საბჭოთა არმიის რიგებში.
სამშობლოს სიყვარულით გულანთებული ახალგაზრდა კაცი მამულის პირველსავე დაძახებაზე ჩადგა მის დამცველთა რიგებში. ომის დაწყების შემდეგ ცოტა ხანი იყო გასული, გივი, უბნის ახალგაზრდებთან ერთად, თავისი დეიდაშვილის, ვაჟას, ოჯახში იყო. ახალგაზრდები საქართველოში არსებული მძიმე ეკონომიკური პირობების გამო, მეორე დღეს, საბერძნეთში აპირებდნენ წასვლას და ბიჭები მათ გასაცილებლად მოსულიყვნენ. სუფრასთან მსხდომთ მოესმათ ტელევიზიის დიქტორის ხმა, გადმოსცემდნენ ახალ ამბებს აფხაზეთში მიმდინარე საბრძოლო მოქმედებათა მიმდინარეობის შესახებ, იტყობინებოდნენ დიდი მსხვერპლის შესახებ.
მეორე დღეს, საბერძნეთში წასასვლელი ბიჭები აფხაზეთის გზას გაუდგნენ, წინა დღეს მოსმენილი ამბების შემდეგ, მათ ვერ შეძლეს საკუთარ კეთილდღეობაზე ფიქრი და სამშობლოს სადარაჯოზე დგომა ირჩიეს.
აფხაზეთში ჩასვლისთანავე, ორივე, საქართველოს რესპუბლიკის თავდაცვის სამინისტროს 23-ე მექანიზებული ბრიგადის მე-2 მოტომსროლელ ბატალიონში ჩაირიცხა, რიგითად. დეიდაშვილებმა მრავალ საბრძოლო ოპერაციაში მიიღეს მონაწილეობა, მამაცურად აღუდგნენ მტერს წინ და გმირულად დაიღუპნენ.
მათ სახელებს დავიწყება არ უწერია
ითანამშრომლა და ინფორმაცია მოგვაწოდა მიხეილ ნუგზაქრის ძე ბარბაქაძე დაბ. 1967წ. ვეტერანი წარმ. ხაშური
