ნათიძე  გიორგი მღვდელი, 1850-69წ ჩალაუბანი (გურჯაანი) , 1860-90წ. მელაანი (გურჯაანი) 

1860წ. მელაანი (გურჯაანი) წმიდა სამების ტაძარი

ნათიძე   ილია დიაკონი, 1880წ. ბაკურციხე (გურჯაანი) ყოვლადწმიდა ღვთიმშობლის შობის ეკლესია, სიღნაღის მაზრა, 1860წ. მელაანი (გურჯაანი) წმიდა სამების ტაძარი 1901წ. არხოტი/ბზა (თეთრი წყარო) მიძნების/წმ. გიორგის ეკლესია

1885წ. ვანთა/ბუშეტის (თელავი) ხელთუქმნელი ხატის/სვეტიცხოველის ეკლესია

მაჭავარიანი   პეტრე სოლომონის ძე პრიჩეტნიკი, 1840წ. გურჯაანის მთავარანგელოზთა ეკლესია სიღნაღის მაზრა, 1850წ. მელაანი (გურჯაანი) ღვთიმშობლის მიძნების ეკლესია

1871წ. მელაანი (გურჯაანი) წმიდა სამების ტაძარი

მაჭავარიანი  ევგენი პრიჩეტნიკი, 1890წ. მელაანი (გურჯაანი) წმიდა სამების ტაძარი, 1900წ. ოზაანი (სიღნაღი) სტეფანე პირველმოწამის ეკლესია, სიღნაღის მაზრა

გულაშვილი გიორგი მღვდელი

65. სოფელ კარდენახის ფერისცვალების სახელობის ეკლესია (სიღნაღის მაზრა) - წინამძღვარი მღვდელი გიორგი გულაშვილი

1870 წლის 13 იანვარს დაიბადა.

1885-1890 წლებში თბილისის სასულიერო სემინარიაში სწავლობდა, საიდანაც V კურსიდან თელავის სასულიერო სასწავლებელში ეკონომოსად დაინიშნა. 1892 წელს დიაკვნად აკურთხეს.

1893 წლის 23 იანვარს ბახტრიონის წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ეკლესიაში დაინიშნა. ამავე წლის 5 დეკემბერს მღვდლად დაასხეს ხელი და ბახტრიონის სამრევლოს წინამძღვრად დაადგინეს.

1894-98 წლებში თიანეთის მაზრაში არსებულ სამრევლო-საეკლესიო სკოლებში თელავის სასულიერო სასწავლებლიდან დეპუტატად მიავლინეს.

1899 წლის 21 იანვარს მელაანის ყოვლადნმინდა სამების სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად გადაიყვანეს.

1903 წლის აღდგომას საგვერდულით დაჯილდოვდა.

1904 წლის 31 აგვისტოს კარდენახის ფერისცვალების სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა.

1909 წლის აღდგომას სკუფიით დაჯილდოვდა.

1911-17 წლებში იყო სიღნაღის მაზრის II ოლქის სამთავარხუცესოს საბჭოს წევრი.

1916 წლის 23 დეკემბერს კამილავკა უბოძეს, ხოლო 1918 წელს სამკერდე ოქროს ჯვარი მიიღო.

1919 წლის 28 თებერვალს ალავერდელმა ეპისკოპოსმა პიროსმა (ოქროპირიძე) დეკანოზის წოდება მიანიჭა.

1925 წელს კომუნისტების მიერ დანგრეული და გაპარტახებული კარდენახის ფერისცვალების სახელობის ეკლესია აღადგინა და ამავე წლის 23 ივლისს განახლებული ტაძარი ბოდბელმა ეპისკოპოსმა სტეფანემ (კარბელაშვილი) ხელახლა აკურთხა.

1926 წელს ბოდბის ეპარქიის II ოლქის მთავარხუცესად აირჩიეს.

XX საუკუნის 30-იანი წლების დასაწყისში კვლავ მსახურობს. მისი შემდგომი ბედი უცნობია. დეკანოზი გიორგი 1939 წლის 29 დეკემბერს ქ. თბილისში, რკინიგზის საავადმყოფოში გარდაიცვალა.

გულიაშვილი  გიორგი მღვდელი, 1900წ. მელაანი (გურჯაანი) წმიდა სამების ტაძარი

მაჭავარიანი გიორგი მეფსალმუნე, 1900წ. მელაანი (გურჯაანი) წმიდა სამების ტაძარი

დავითაშვილი პეტრე ნიკოლოზის ძე მღვდელი

დავითაშვილი პეტრე ნიკოლოზის ძე, გარდაიცვალა 1943 წელს, წინამძღვარი მღვდელი, სოფელ მელაანის ყოვლადწმინდა სამების სახელობის ეკლესია (სიღნაღის მაზრა)

ფოტოს წყარო;

80. სოფელ მელაანის ყოვლადწმინდა სამების სახელობის ეკლესია (სიღნაღის მაზრა) - წინამძღვარი მღვდელი პეტრე ნიკოლოზის ძე დავითაშვილი.

XIX საუკუნის 90-იან წლებში კოშკინის სამრევლო-საეკლესიო სკოლის მასწავლებლად დაინიშნა.

1900 წლის 17 აპრილს მღვდლად დაასხეს ხელი და როშკის წმინდა ნინოს სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად დაადგინეს.

1902 წლის 26 ოქტომბერს აწყურის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად გადაიყვანეს.

1904 წლის 31 აგვისტოს მელაანის ყოვლადწმინდა სამების ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა.

1913 წლის აღდგომას სკუფიით დაჯილდოვდა.

1914 წლის 19 ოქტომბერს წრომის მაცხოვრის ამაღლების სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად განამწესეს.

1919-23 წლებში ხოვლეს წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ეკლესიაში მსახურობს.

1923 წელს ერთაწმინდის წმინდა ესტატეს სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა. მისი შემდგომი ბედი უცნობია. სავარაუდოდ, ზეწოლის შედეგად მანაც მიატოვა ღვთისმსახურება. მღვდელი პეტრე 1943 წლის 31 ივლისს გარდაიცვალა.

ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ. საპატრიარქოს უწყებანი. თბილისი, 2018. 31 მაისი - 5 ივნისი. N 19 (889). გვ. 16 -20.

ნიკოლოზ გიორგის ძე ნათიძე (ფსევდონიმი — მელანია) (დ. 15 აგვისტო, 1853, ჩალაუბანი, ახლანდ. გურჯაანის მუნიციპალიტეტი, — გ. 4 თებერვალი, 1921, თბილისი, დაკრძალულია მელაანის ეკლესიასთან) — ქართველი მწერალი, დეკანოზი.

დაამთავრა თელავის, შემდეგ თბილისის სასულიერო სემინარია (1873). შემდეგ მასწავლებლობდა სოფელ ვეჯინში, მაგრამ სკოლის საპატიო მზრუნველ თავად მიხეილ ანდრონიკაშვილთან კონფლიქტის გამო პედაგოგობას თავი დაანება და 1885 წელს მღვდლად ეკურთხა. ჯერ ყარსის ოლქში განთავსებული მოზდოკის კაზაკთა პოლკის, შემდეგ კი გორის პოლკის მღვდლად მსახურობდა. 1904 წლიდან ცხოვრობდა თბილისში. ახლო ურთიერთობა ჰქონდა იმდროინდელ ქართულ ლიტერატურულ წრეებთან, განსაკუთრებით ვაჟა-ფშაველასთან. ახლოს იდგა ხალხოსნურ იდეოლოგიასთან. 1890-იან წლებში აქვეყნებდა მოთხრობებს ქართულ პრესაში. მათ შორის აღსანიშნავია: „ბნელო“ (1891), „კრიალოსანი“ (1894), „ნავარდობა“ (1899-1900), „ქედნის ღუღუნი“ (1904) და სხვ.