ბოდბისხევის (სიღნაღი) ამაღლების ეკლესია
სულ რაოდენობა: 23
ბმულის კოპირებასაიტი შექმნილი და დაფინანსებულია დავით ფეიქრიშვილის მიერ, მოზარდებში ისტორიული ცნობადობის გაზრდის მიზნით.
დამუშავებულია მილიონობით (საარქივო და სხვადასხვა გამომცემლების) დოკუმენტი,
თუ გაქვთ დამატებითი ინფორმაცია, ფოტომასალა გამოგვიგზავნეთ.
|
|
|
სესიტაშვილი პართენ პრიჩეტნიკი, 1819წ. ბოდბისხევის (სიღნაღი) ამაღლების ეკლესია სრულად ნახვა |
|
1819, 1830, 1840, 1850წ. მედავითნე სრულად ნახვა |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
1850, 1860, 1869, 1870, 1880წ. მედავითნე სრულად ნახვა |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
რობიტაშვილი გიორგი 1845-1913წწ, წინამძღვარი მღვდელი სოფელ ბოდბისხევის მაცხოვრის ამაღლების სახელობის ეკლესია (სიღნაღის მაზრა)
30. სოფელ ბოდბისხევის მაცხოვრის ამაღლების სახელობის ეკლესია (სიღნაღის მაზრა) - წინამძღვარი მღვდელი გიორგი რობიტაშვილი  1845 წელს ზემო მაჩხაანში დაიბადა. იგი ადრეული ასაკიდან დაუახლოვდა ეკლესიას და ღვთისმსახურებისადმი ინტერესი და მონდომება გამოიჩინა. მან კარგად შეისწავლა საეკლესიო ტიბიკონი და წირვა-ლოცვის დროს ადგილობრივ მედავითნეს ეხმარებოდა. 1863 წლიდან უკვე დამოუკიდებლად მსახურობს წიგნისმკითხველად. თითქმის ორი ათეული წლის მანძილზე მოუწია მას მედავითნეობა. ამ პერიოდში იგი დაოჯახდა კეთილმორწმუნე ოჯახის ასულ სოფიო ფხოველიშვილზე. XIX საუკუნის 70-იან წლების მიწურულს მას მღვდლად დაასხეს ხელი და ბოდბისხევის მაცხოვრის ამაღლების სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად განამწესეს.მამა გიორგიმ უპირველესი ყურადღება მიაქცია სოფელ ბოდბისხევის ყმაწვილების განათლებას. სამრევლო სკოლაში თავად ასწავლიდა წერა-კითხვას, საღმრთო სჯულს. სწავლის დროს მისი ვაჟი ნიკოლოზი გამორჩეულად ეხმარებოდა. სხვათაშორის ნიკოლოზმა პედაგოგობა აირჩია პროფესიად გვ168 და მსახურობდა სოფელ ველისციხეში, მაგრამ 1900 წელს მომხდარმა უბედურმა შემთხვევამ ნაადრევად შეწყვიტა ახალგაზრდა მასწავლებლის სიცოცხლე. დიდმა მწუნარებამ მოიცვა მამა გიორგი, მაგრამ რწმენით დაითმინა განსაცდელი და მეტი მონდომებითა და ღვთის სიყვარულით გააგრძელა ღვთისა და ერის სამსახური. გაწეული შრომისათვის 1901 წლის აღდგომას სკუფიით დაჯილდოვდა. 1911 წლის 6 მაისს კამილავკა უბოძეს. თავს გადახდენილმა განსაცდელებმა მამა გიორგის ჯანმრთელობა შეარყია, მას ფიზიკურად აღარ შეეძლო ღვთისმსახურების გაგრძელება. ამიტომ 1913 წლის 28 იანვარს ავადმყოფობის გამო მას თავისი თხოვნის საფუძველზე სინოდის ბრძანებით 300 მანეთი პენსია დაენიშნა. ჯანმრთელობა შერყეული მოძღვარი მალევე, 1913 წლის 20 მაისს გარდაიცვალა. მისი სიკვდილის შემდეგ მეუღლეს სოფიოსა და განუკურნებელი სენით დაავადებულ შვილ თებრონიას დაენიშნათ 200 მანეთი პენსია. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
მეუღლესთან მარიამ კანდელაკთან ერთად 1875 წელს დაიბადა. ეკუთვნოდა სასულიერო უწყებას. 1891-95 წლებში თელავის სასულიერო სასწავლებელში სწავლობდა. 1896 წლის 9 მარტს გორის ეპისკოპოსმა ალექსანდრემ (ოქროპირიძე) ახალი გავაზის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის გვ159 მიძინების სახელობის ეკლესიაში მედავითნედ განამწესა. 1900·იანი წლების ბოლოს ჯერ დიაკვნად, შემდეგ კი - მღვდლად აკურთხეს და·ამავე ტაძრის წინამძღვრად დაინიშნა. 1913 წლის 13 მარტს ბოდბისხევის მაცხოვრის ამაღლების სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად გადაიყვანეს. 1915 წლის 12 ივლისს საგვერდულით დაჯილდოვდა. 1917 წელს საქობაოს ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა. 1922-23 წლებში ვეჯინის ეკლესიაში, ხოლო 1925 წლის შემოდგომამდე - სოფელ კელმეჩურის ღვთისმშობლის ეკლესიაში. 1925 წლის შემოდგომიდან 1926 წლის გაზაფხულამდე მსახურობდა ისევ საქობაოს ეკლესიაში. 1926 წლიდან ჯიმითის ეკლესიაში მსახურობს. 1925 წელს - სოფელ ჯიმითის ეკლესიაში მსახურობს. 1928 წელს კვლავ მოიხსენიება მოქმედ სამღვდელოებაში. მისი შემდგომი ბედი უცნობია.
ფოტო მოგვაწოდა ლელა ელბერდის ასული ბეიტრიშვილი, შთამომავალი: დედა მერი ივანეს ასული დემეტრაშვილი, ივანე გერასიმეს (მღვდელი) ძე დემეტრაშილი
საბა ვარადაშვილი - ყვარელის რაიონის სოფელ გავაზის მკვიდრი. 1900-იან წლებში მსახურობდა მეფის არმიში. საბა ვარადაშვილის ხელმძღვანელობით 1914 წელს სოფელ გავაზში აშენდა სკოლა. 1924 წლიდან სოფელ გავაზში "მიწის ზოგადი შრომის დამამუშავებელი ამხანაგობის" დაამაარსებელი, ორგანიზატორი და ხელმძღვანელია. 1925 წელს საბა ვარადაშვილი უახლოვდება პროფესორ კ. ამირეჯიბს და მისი დახმარებით ამერიკიდან გამოიწერა "ფორძონის" მარკის ტრაქტორი. საბა ვარადაშვილმა პირველმა შემოიტანა ტრაქტორი კახეთში და ისწავლა მისი მართვა. ტრაქტორს მოჰყვა სალეწი, სამკელი და სახვა სახის სასოფლო-სამეურნეო მანქანების შემოტანა. ეს ყველაფერი 1928 წელს "ამხანაგობამ" უსასყიდლოდ გადასცა სოფელ გავაზის კოლმეურნეობას. გარდაიცვალა 90 წლის ასაკში. |
|
|
|
|
| ეკლესიის მსახურნი და შემწირველნი |
