კეჭაყმაძე  იოანე მღვდელი 1842წ.

კეჭაყმაძე  იოანე მღვდელი 1840წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

კეჭაყმაძე  იობ დიაკონი 1842წ.

კეჭაყმაძე  იობ დიაკონი 1840წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

ხომერიკი  იესე მღვდელი

ხომერიკი  იესე მღვდელი 1840წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

ხომერიკი  გაბრიელ დიაკონი 1842წ.

ხომერიკი  გაბრიელ დიაკონი 1840წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

ბოლქვაძე  იონე დიაკონი

ბოლქვაძე  იონე დიაკონი 1840წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

ჭეიშვილი  ნიკოლოზ მღვდელი

ჭეიშვილი  ნიკოლოზ მღვდელი 1840წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია 1842, 1855, 1860წ. აკეთი (ლანჩხუთი) მაცხოვრის ეკლესია

ჭეიშვილი  ევსტატე დიაკონი

ჭეიშვილი  ევსტატე დიაკონი 1840წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია 1841წ. აკეთი (ლანჩხუთი) მაცხოვრის ეკლესია

თოხაძე  სტეფანე მღვდელი 1840წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია 1841წ. აკეთი (ლანჩხუთი) მაცხოვრის ეკლესია 1860, 1865წ. აკეთი (ქვედა, ლანჩხუთი) წმიდა გიორგის ეკლესია

ჭეიშვილი  მაქსიმე მღვდელი 1842წ.

ჭეიშვილი  მაქსიმე მღვდელი 1840წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია 1841, 1860, 1865წ. აკეთი (ლანჩხუთი) მაცხოვრის ეკლესია

ტუღუში  იობი მღვდელი 1842წ.

ტუღუში  იობი მღვდელი 1840წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია 1841. 1860წ. აკეთი (ლანჩხუთი) მაცხოვრის ეკლესია

კეჭაყმაძე  გაბრიელ დიაკონი

კეჭაყმაძე  გაბრიელ დიაკონი 1842წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

ქუტიძე  სოფრომ მთავარდიაკონი

1840, 1860წ. განთიადი (ჭანიეთური, მონასტერი) (ოზურგეთი) ორშტატიანი მთავარანგელოზის ეკლესია

1869წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

1869წ. გოგორეთი (ოზურგეთი) წმიდა გიორგის ეკლესია

მეგრელიძე  ვასილ მეფსალმუნე, პრიჩეტნიკი 1869წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია 1869წ. ოზურგეთი თავადი დიმიტრი ნაკაშიძის სასახლის ეკლესია

კეჭაყმაძე  ილარიონ მეფსალმუნე, პრიჩეტნიკი

კეჭაყმაძე  ილარიონ მეფსალმუნე, პრიჩეტნიკი 1869წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

ხომერიკი სილოვან მედავითნე

ხომერიკი სილოვან მედავითნე 1872წ.  ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია 

მეგრელიძე იესე მღვდელი 1875წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

მიქელ-გაბრიელში მოღვაწე მოძღვართაგან ასევე გამორჩეული პირები იყვნენ ივანე და ქრისტეფორე კეჭაღმაძეები, რვა და-ძმიდან მხოლოდ ისინი დაადგნენ საეკლესიო ცხოვრების საპტიო და წინააღმდეგობებით აღსავსე გზას.

ოჯახის თავკაცი, მღვდელი ანთიმოზ კეჭაღმაძე თავის ღვთისნიერ მეუღლესთან-ფედოსისთან ერთად, ფხიზლად ადევნებდა თვალს შვილების აღზრდას. მამა და შვილები

ქრისტეფორე (დაბადებული 1881 წელს) და ივანე (დაბადებული 1883 წელს) მოღვაწეობდნენ ზედობნის (ახლანდელი შრომის) ეკლესიაში.

1921 წელს მიქელ-გაბრიელელმა კომკავშირლებმა ქრისტეფორე გაპარსეს და, ისევე როგორც რომანოზ მეგრელიძეს, მასაც ძალით დაათმობინეს მღვდელმსახურება. ჰყავდა მეუღლე ანასტასია მაჩიტიძე, რომელიც იყო ვაკის დაწყებითი სკოლის პირველი მასწავლებელი, ღირსეული მეუღლის თანამდგომი. მათ ჰყავდათ ორი ქალიშვილი.

უფროსი ვერიკო ახალ დაარსებული უნივერსიტეტში სწავლობდა, სრულიად ახალგაზრდამ მოიწამლა თავი (თვითმკვლელობის მიზეზი ნათესავებისთვის გაურკვეველია).

ეკლესიის დანგრევის შემდეგ ქრისტეფორე გადასულა საცხოვრებლად ს.სუფსაში (ახლანდელი ლანჩხუთის რაიონი), მუშაობდა აგურის ქარხანაში ბუღალტრად.

ივანემაც განიცადა დევნა და შევიწროება „ვაი ბოლშევიკების“ მხრიდან. ეკლესიის დანგრევის შემდეგ მასაც აუკრძალეს მღვდელმსახურება. ძნელბედობისა და დევნის წლებში მას გვერდით ედგა ცხოვრების განუყრელი თანამგზავრი რაისა რურუა (ფოთელი თავადის ქალი). ფოთის ეპარქიაში მოღვაწეობისას ივანემ

მიიღო ბლაღოჩინის წოდება.  1943 წელს ივანე კეჭაღმაძე ფილტვების ანთებით გარდაიცვალა.

ანდერძის მიხედვით, დაკრძალეს მშობლიური ზედობნის ნაეკლესიარის სასაფლაოზე, იქ, სადაც კეჭაღმაძეთა საგვარეულო ძვალთშესალაგია. ჩვენ მოვალე ვართ, ვიცნობდეთ ჩვენს სახელოვან წინაპრებს, პატივი ვცეთ მათ თავდადებას დედა-ეკლესიისა და მართლმორწმუნე ქართველი ერის წინაშე. იყო დრო, როცა თებარვალს „საქართველოს გაზაფხულს“ ეძახდნენ, არადა, 25 თებერვლის შემდეგ ეკლესიის არსებობასაც განსაკუთრებული საფრთხე შეექმნა. რომანოზ მეგრელიძემ, გერასიმე ნაკაიძემ, ქრისტეფორე და ივანე კეჭაღმაძეებმა თავდაუზოგავად, სისხლისა და ცრემლის ფასად იბრძოლეს ქრისტიანობისა და ადამიანური ღირსების დასაცავად. ისინი ჩვენთვის საამაყო, რწმენისა და ეკლესიისათვის თავდადებული გმირები არიან, მართლაც, „ნეტარ არიან დევნილნი სიმართლისათვის“.

მარიამ ჭაკნელიძე და თომა ჭკუასელი.

კეჭაყმაძე  ანთიმოზ მღვდელი

კეჭაყმაძე  ანთიმოზ მღვდელი 1860, 1869წ. ზენობანი (ჩოხატაური) წმიდა გიორგის ეკლესია 1883წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

დონდოლაძე  მიხეილ მეფსალმუნე, პრიჩეტნიკი 

დონდოლაძე  მიხეილ მეფსალმუნე, პრიჩეტნიკი, 1893წ. ბოხვაური(ბულუხაური) ოზურგეთი, წმიდა გიორგის ეკლესია. 1886წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია
1878წ. საღმრთო (ნატანები, ოზურგეთი) ნათლიმცემლის ეკლესია

მეგრელიძე  პავლე მღვდელი 1912წ. ფოტო 1911, 1916წ. ბაღდადი (ოზურგეთი) მაცხოვრის ეკლესია 1888წ. მედავითნე ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

1912 წლის ფოტო ბახმაროში

სხედან მარხნიდან: მეგრელიშვილი, ბესარიონ დოლიძე (სიკოს მამა), ქრისტეფორე კეჭაყმაძე, პავლე ლომინაძე,  დავით აფხაზავა, ?, პავლე მეგრელიძე,

ზედა რიგი; დგას დიომიდე ჩხაიძე, ზიან; გერასიმე ღაჟომია, ზოსიმე შანიძე,  დგანან; მაქსიმე სიხარულიძე, ?, გერასიმე ნაკაიძე

ფოტოს ანოტაცია ლუარსაბ ტოგონიძე

ჯორბენაძე  პორფილე მეფსალმუნე, პრიჩეტნიკი. 1891წ. სუფსა (ლანჩხუთი) ღვთიმშობლის ეკლესია

1889წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

მეგრელიძე რომანოზ 1890წ. მედავითნე 1899წ. მღვდელი ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია  1904-1915წ. ხრიალეთი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

რომანოზ მეგრელიძე დაიბადა

1878 წელს. მოღვაწეობდა მშობლიური სოფლის მიქელ-გაბრიელის, დაბა ხრიალეთის მონასტერში. მოძღვარი ბოლშევიკებმა მრავალჯერ გააფრთხილეს, თავი დაენებებინა ღვთისმსახურებისათვის, მაგრამ რომანოზი ვერ „დაიმორჩილეს“. იგი კარგად ხედავდა, რომ „ჩეკამ“ მიქელგაბრიელის საზოგადოების ეკლესიების წინამძღვართა და, საერთოდ, იქ მოღვაწე საეკლესიო პირების წინააღმდეგ როგორი დაუნდობელი მეთოდებით გააგრძელა ბრძოლა, ამიტომ შეეცადა მკერდით დაეცვა შეშინებული და აფორიაქებული მრევლი. რაკი ხელისუფლება დარწმუნდა მოძღვრის მტკიცე და უკომპრომისო ხასიათში, გადაწყვიტა მისი მკაცრად დასჯა.

შემოდგომის ერთ საღამოს ცხენზე ამხედრებულმა ბოლშევიკებმა ლამპრების შუქითა და ყიჟინით თავზარი დასცეს სოფელს, ამასაც არ დასჯერდნენ, ხალხის თვალწინ ცეცხლი გაუკიდეს ხრიალეთის ხის ეკლესიას, ლანძღვა-გინება და ცეცხლის ენები ერთმანეთში ირეოდნენ, ქალები ტიროდნენ, მოხუცები ბუზღუნებდნენ და გაჩენის დღეს წყევლიდნენ, მოითხოვდნენ ბარბაროსთა შეყენებას, მაგრამ სატანა კვლავ ხარხარებდა.

რომანოზ მეგრელიძეს, დღიდან გასაბჭოებისა, ადგილობრივმა ხელისუფებამ კატეგორიულდ აუკრძალა მღვდელმსახურება, მაგრამ მოძღვარი მისიას ფარულად მაინც ასრულებდა, ავადმყოფებთან დაიარებოდა, ხალხს აზიარებდა, ნათლავდა, ჯვარს სწერდა... სოციალისტური რეჟიმის დამქაშებმა ოზურგეთის „ჩეკაში“ წარადგინეს რომანოზი და რამდენიმე დღე ციხის საკანში გამოამწყვდიეს.

ტანჯული მოძღვარი, ფიზიკურად და მორალურად შეურაცხყოფილი, დააშინეს, მოკვლით დაემუქრნენ.

ერთ დროს ცნობილი მაუზერისტი თეოფილე (თოქისტა) ბოლქვაძე წერდა: „ვებრძოდით ყველა გზით... სამღვდელოებას. სამღვდელოება რომ ავკრძალეთ, ხუცესმა რომანოზ მეგრელიძემ მაინც არ დაიშალა თავისი და ამისთვის წვერები და თმა ჩამოვაცალეთ მე, გიორგი გაგუამ, ნიკოლოზ მჟავანაძემ და გიორგი ხომერიკმა.“ ისირცხვილა ეს ყველაფერი რომანოზმა და მას შემდეგ ხალხს ერიდებოდა, ცხოვრობდა პატარა ოდა-სახლში მარტო, იქვე აღმოაჩინა წყარო და გამართა წისქვილი, ხელი მიჰყო მეურნეობას. ხალხი მაინც დაიარებოდა მასთან, იმიზეზებდა: „რომანოზთან საფქვავი მაქ მისატანიო“ და ტკბებოდა მღვდლის გულღია საუბრით. ხალხი დღესაც სიხარულით ეძახის რომანოზის მიერ გამოყვანილ წყალს „ხუცისწყალს“ . ბავშვებიც ხშირად ვიკლავთ წყურვილს იქ, გვსიამოვნებს საოცრად ლამაზი ბუნების ფონზე ასევე კოხტა და მორაკრაკე წყაროს ხმა და განსაკუთრებით იმის გაფიქრება,რომ „ხუცისწყალი“ უკავშირდება საყვარელი მოძღრის რომანოზ მეგრელიძის სახელს.

კეჭაღმაძე იოანე მღვდელი

კეჭაღმაძე იოანე მღვდელი 1898წ. მღვდელი 1909, 1915წ. ბლაღოჩინი ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია 

ოჯახის თავკაცი, მღვდელი ანთიმოზ კეჭაღმაძე თავის ღვთისნიერ მეუღლესთან-ფედოსისთან ერთად, ფხიზლად ადევნებდა თვალს შვილების აღზრდას. მამა და შვილები

ქრისტეფორე (დაბადებული 1881 წელს) და ივანე (დაბადებული 1883 წელს) მოღვაწეობდნენ ზედობნის (ახლანდელი შრომის) ეკლესიაში.

1921 წელს მიქელ-გაბრიელელმა კომკავშირლებმა ქრისტეფორე გაპარსეს და, ისევე როგორც რომანოზ მეგრელიძეს, მასაც ძალით დაათმობინეს მღვდელმსახურება. ჰყავდა მეუღლე ანასტასია მაჩიტიძე, რომელიც იყო ვაკის დაწყებითი სკოლის პირველი მასწავლებელი, ღირსეული მეუღლის თანამდგომი. მათ ჰყავდათ ორი ქალიშვილი.

უფროსი ვერიკო ახალ დაარსებული უნივერსიტეტში სწავლობდა, სრულიად ახალგაზრდამ მოიწამლა თავი (თვითმკვლელობის მიზეზი ნათესავებისთვის გაურკვეველია).

ეკლესიის დანგრევის შემდეგ ქრისტეფორე გადასულა საცხოვრებლად ს.სუფსაში (ახლანდელი ლანჩხუთის რაიონი), მუშაობდა აგურის ქარხანაში ბუღალტრად.

ივანემაც განიცადა დევნა და შევიწროება „ვაი ბოლშევიკების“ მხრიდან. ეკლესიის დანგრევის შემდეგ მასაც აუკრძალეს მღვდელმსახურება. ძნელბედობისა და დევნის წლებში მას გვერდით ედგა ცხოვრების განუყრელი თანამგზავრი რაისა რურუა (ფოთელი თავადის ქალი). ფოთის ეპარქიაში მოღვაწეობისას ივანემ

მიიღო ბლაღოჩინის წოდება.  1943 წელს ივანე კეჭაღმაძე ფილტვების ანთებით გარდაიცვალა.

ანდერძის მიხედვით, დაკრძალეს მშობლიური ზედობნის ნაეკლესიარის სასაფლაოზე, იქ, სადაც კეჭაღმაძეთა საგვარეულო ძვალთშესალაგია. ჩვენ მოვალე ვართ, ვიცნობდეთ ჩვენს სახელოვან წინაპრებს, პატივი ვცეთ მათ თავდადებას დედა-ეკლესიისა და მართლმორწმუნე ქართველი ერის წინაშე. იყო დრო, როცა თებარვალს „საქართველოს გაზაფხულს“ ეძახდნენ, არადა, 25 თებერვლის შემდეგ ეკლესიის არსებობასაც განსაკუთრებული საფრთხე შეექმნა. რომანოზ მეგრელიძემ, გერასიმე ნაკაიძემ, ქრისტეფორე და ივანე კეჭაღმაძეებმა თავდაუზოგავად, სისხლისა და ცრემლის ფასად იბრძოლეს ქრისტიანობისა და ადამიანური ღირსების დასაცავად. ისინი ჩვენთვის საამაყო, რწმენისა და ეკლესიისათვის თავდადებული გმირები არიან, მართლაც, „ნეტარ არიან დევნილნი სიმართლისათვის“.

მარიამ ჭაკნელიძე და თომა ჭკუასელი.

ბოლქვაძე არსენ საყვარელის ძე მედავითნე

ბოლქვაძე არსენ საყვარელის ძე მედავითნე 1898, 1915წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია 1889წ. მიქელგაბრიელი (შრომა, ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

მეგრელიძე რომანოზ 1890წ. მედავითნე 1899წ. მღვდელი ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია  1904-1915წ. ხრიალეთი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

რომანოზ მეგრელიძე დაიბადა

1878 წელს. მოღვაწეობდა მშობლიური სოფლის მიქელ-გაბრიელის, დაბა ხრიალეთის მონასტერში. მოძღვარი ბოლშევიკებმა მრავალჯერ გააფრთხილეს, თავი დაენებებინა ღვთისმსახურებისათვის, მაგრამ რომანოზი ვერ „დაიმორჩილეს“. იგი კარგად ხედავდა, რომ „ჩეკამ“ მიქელგაბრიელის საზოგადოების ეკლესიების წინამძღვართა და, საერთოდ, იქ მოღვაწე საეკლესიო პირების წინააღმდეგ როგორი დაუნდობელი მეთოდებით გააგრძელა ბრძოლა, ამიტომ შეეცადა მკერდით დაეცვა შეშინებული და აფორიაქებული მრევლი. რაკი ხელისუფლება დარწმუნდა მოძღვრის მტკიცე და უკომპრომისო ხასიათში, გადაწყვიტა მისი მკაცრად დასჯა.

შემოდგომის ერთ საღამოს ცხენზე ამხედრებულმა ბოლშევიკებმა ლამპრების შუქითა და ყიჟინით თავზარი დასცეს სოფელს, ამასაც არ დასჯერდნენ, ხალხის თვალწინ ცეცხლი გაუკიდეს ხრიალეთის ხის ეკლესიას, ლანძღვა-გინება და ცეცხლის ენები ერთმანეთში ირეოდნენ, ქალები ტიროდნენ, მოხუცები ბუზღუნებდნენ და გაჩენის დღეს წყევლიდნენ, მოითხოვდნენ ბარბაროსთა შეყენებას, მაგრამ სატანა კვლავ ხარხარებდა.

რომანოზ მეგრელიძეს, დღიდან გასაბჭოებისა, ადგილობრივმა ხელისუფებამ კატეგორიულდ აუკრძალა მღვდელმსახურება, მაგრამ მოძღვარი მისიას ფარულად მაინც ასრულებდა, ავადმყოფებთან დაიარებოდა, ხალხს აზიარებდა, ნათლავდა, ჯვარს სწერდა... სოციალისტური რეჟიმის დამქაშებმა ოზურგეთის „ჩეკაში“ წარადგინეს რომანოზი და რამდენიმე დღე ციხის საკანში გამოამწყვდიეს.

ტანჯული მოძღვარი, ფიზიკურად და მორალურად შეურაცხყოფილი, დააშინეს, მოკვლით დაემუქრნენ.

ერთ დროს ცნობილი მაუზერისტი თეოფილე (თოქისტა) ბოლქვაძე წერდა: „ვებრძოდით ყველა გზით... სამღვდელოებას. სამღვდელოება რომ ავკრძალეთ, ხუცესმა რომანოზ მეგრელიძემ მაინც არ დაიშალა თავისი და ამისთვის წვერები და თმა ჩამოვაცალეთ მე, გიორგი გაგუამ, ნიკოლოზ მჟავანაძემ და გიორგი ხომერიკმა.“ ისირცხვილა ეს ყველაფერი რომანოზმა და მას შემდეგ ხალხს ერიდებოდა, ცხოვრობდა პატარა ოდა-სახლში მარტო, იქვე აღმოაჩინა წყარო და გამართა წისქვილი, ხელი მიჰყო მეურნეობას. ხალხი მაინც დაიარებოდა მასთან, იმიზეზებდა: „რომანოზთან საფქვავი მაქ მისატანიო“ და ტკბებოდა მღვდლის გულღია საუბრით. ხალხი დღესაც სიხარულით ეძახის რომანოზის მიერ გამოყვანილ წყალს „ხუცისწყალს“ . ბავშვებიც ხშირად ვიკლავთ წყურვილს იქ, გვსიამოვნებს საოცრად ლამაზი ბუნების ფონზე ასევე კოხტა და მორაკრაკე წყაროს ხმა და განსაკუთრებით იმის გაფიქრება,რომ „ხუცისწყალი“ უკავშირდება საყვარელი მოძღრის რომანოზ მეგრელიძის სახელს.

ხომერიკი პომპოლიოს მედავითნე

ხომერიკი პომპოლიოს მედავითნე 1899წ. ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია 1913წ. საღმრთო (ნატანები, ოზურგეთი) ნათლიმცემლის ეკლესია 1904-1912წ. ხრიალეთი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია

კეჭაღმაძე იოანე მღვდელი

კეჭაღმაძე იოანე მღვდელი 1898წ. მღვდელი 1909, 1915წ. ბლაღოჩინი ზედუბანი (ოზურგეთი) მთავარანგელოზის ეკლესია 

ოჯახის თავკაცი, მღვდელი ანთიმოზ კეჭაღმაძე თავის ღვთისნიერ მეუღლესთან-ფედოსისთან ერთად, ფხიზლად ადევნებდა თვალს შვილების აღზრდას. მამა და შვილები

ქრისტეფორე (დაბადებული 1881 წელს) და ივანე (დაბადებული 1883 წელს) მოღვაწეობდნენ ზედობნის (ახლანდელი შრომის) ეკლესიაში.

1921 წელს მიქელ-გაბრიელელმა კომკავშირლებმა ქრისტეფორე გაპარსეს და, ისევე როგორც რომანოზ მეგრელიძეს, მასაც ძალით დაათმობინეს მღვდელმსახურება. ჰყავდა მეუღლე ანასტასია მაჩიტიძე, რომელიც იყო ვაკის დაწყებითი სკოლის პირველი მასწავლებელი, ღირსეული მეუღლის თანამდგომი. მათ ჰყავდათ ორი ქალიშვილი.

უფროსი ვერიკო ახალ დაარსებული უნივერსიტეტში სწავლობდა, სრულიად ახალგაზრდამ მოიწამლა თავი (თვითმკვლელობის მიზეზი ნათესავებისთვის გაურკვეველია).

ეკლესიის დანგრევის შემდეგ ქრისტეფორე გადასულა საცხოვრებლად ს.სუფსაში (ახლანდელი ლანჩხუთის რაიონი), მუშაობდა აგურის ქარხანაში ბუღალტრად.

ივანემაც განიცადა დევნა და შევიწროება „ვაი ბოლშევიკების“ მხრიდან. ეკლესიის დანგრევის შემდეგ მასაც აუკრძალეს მღვდელმსახურება. ძნელბედობისა და დევნის წლებში მას გვერდით ედგა ცხოვრების განუყრელი თანამგზავრი რაისა რურუა (ფოთელი თავადის ქალი). ფოთის ეპარქიაში მოღვაწეობისას ივანემ

მიიღო ბლაღოჩინის წოდება.  1943 წელს ივანე კეჭაღმაძე ფილტვების ანთებით გარდაიცვალა.

ანდერძის მიხედვით, დაკრძალეს მშობლიური ზედობნის ნაეკლესიარის სასაფლაოზე, იქ, სადაც კეჭაღმაძეთა საგვარეულო ძვალთშესალაგია. ჩვენ მოვალე ვართ, ვიცნობდეთ ჩვენს სახელოვან წინაპრებს, პატივი ვცეთ მათ თავდადებას დედა-ეკლესიისა და მართლმორწმუნე ქართველი ერის წინაშე. იყო დრო, როცა თებარვალს „საქართველოს გაზაფხულს“ ეძახდნენ, არადა, 25 თებერვლის შემდეგ ეკლესიის არსებობასაც განსაკუთრებული საფრთხე შეექმნა. რომანოზ მეგრელიძემ, გერასიმე ნაკაიძემ, ქრისტეფორე და ივანე კეჭაღმაძეებმა თავდაუზოგავად, სისხლისა და ცრემლის ფასად იბრძოლეს ქრისტიანობისა და ადამიანური ღირსების დასაცავად. ისინი ჩვენთვის საამაყო, რწმენისა და ეკლესიისათვის თავდადებული გმირები არიან, მართლაც, „ნეტარ არიან დევნილნი სიმართლისათვის“.

მარიამ ჭაკნელიძე და თომა ჭკუასელი.